Kulturalnie

Cholernie spadam!

Tuesday, 27.10.2015 13:27 | 
Wystawy |  Kulturalnie |  Wystawy
Późne malarstwo i teatr Tadeusza Kantor naznaczone są intymnością i prywatnymi przeżyciami. Artysta mówi o sobie wprost: o swoich lękach, zwątpieniu, o niespełnionej miłości i przeczuciu zbliżającej się śmierci. Skupienie się na sobie ma jeszcze inny kontekst. Artysta zdecydował przeciwstawić życie jednostki wszelkim rodzajom totalitaryzmów, przemocy, władzy i bezduszności świata. W dziełach tych rozlicza się również z własną sztuką i sobą samym, kieruje się w głąb.
start 10/23/15
koniec 03/27/16
Trwa wysyłanie Twojej oceny...
Bądź pierwszym który oceni ten artykuł!

Wystawa Cholernie spadam! poświęcona jest ostatniemu okresowi twórczości malarskiej i teatralnej Tadeusza Kantora, który inicjują spektakle Ślub (1986) i Maszyna miłości i śmierci (1987). W odróżnieniu od wcześniejszych realizacji „Teatru Śmierci” w okresie tym rozpoczyna się zjawisko malarskiego teatru Kantora, nazwanego przez samego artystę „Teatrem Miłości i Śmierci”.

 Na wystawie zaprezentowana zostanie większość ostatnich dzieł malarskich Tadeusza Kantora. Podobnie jak podczas wystawy Dalej już nic(Kraków 1988, Paryż 1989), obrazy staną na metalowych konstrukcjach. Prace pochodzą z cyklów: Cholernie spadam, Dalej już nic, Nie zagląda się bezkarnie przez okno czy Mój dom. Przygotowany został także wybór blisko trzydziestu rysunków z późnego okresu twórczości artysty. Oprócz szkiców do obrazów będą to rysunki związane z tematami intymności, prywatności, miłości, śmierci, samotności, rysunki „Biednego Pokoiku Wyobraźni” oraz prace nawiązujące do młodopolskich obrazów Jacka Malczewskiego. Elementem aranżacji wystawy będą też wielkogabarytowe lustra. Wprowadzą one efekt duplikacji obrazów i skłonią odbiorcę do konfrontacji z intymnością artysty – w relacji do jego sztuki.

 Zobaczyć będzie można także dwa obiekty teatralne: instalację Maszyna miłości i śmierci, wypożyczoną z Museo Internazionale delle Marionette w Palermo, oraz manekina Pana Młodego z trumną (Tadeusza Kantora) na podeście ze spektaklu Nigdy tu już nie powrócę (1988). Intymność jest obecna tak w figurach manekinów, jak i w cielesności malarskich autoportretów czy ostatnich dziełach Teatru Cricot 2. Zaprezentowane na wystawie manekiny, oddające rysy Tadeusza Kantora, pozostają w silnym związku z późnym malarstwem i działaniami teatralnymi artysty.

Obrazy, rysunki i obiekty uzupełnią zapisy spektakli Ślub (1986), Maszyna miłości i śmierci (1987), Bardzo krótka lekcja (1988) i Nigdy tu już nie powrócę (1988).

Wystawie towarzyszyć będzie bogaty program, w skład którego wejdą projekcje filmowe, cykl oprowadzań kuratorskich oraz warsztatów dla dzieci. Odbędą się także dwa warsztaty dla specjalistów. Pierwszy – z pogranicza baletu, tańca współczesnego i performansu – skupi się na zagadnieniu intymności oraz cielesności (problem sobowtóra, podwójnej tożsamości, przekraczaniu granic). Drugi z warsztatów poświęcony zostanie marionecie w kontekście techniki animacji (budowa, imię, biografia marionetki, relacja marionetka – aktor, intymność marionetki a intymność aktora).

Zorganizowane zostaną także dwie konferencje naukowe. Pierwsza z nich, w listopadzie 2015 roku, poświęcona będzie zagadnieniom intymności, autoprezentacji, mówienia o sobie samym i o własnej kondycji. W sesji udział wezmą specjaliści z dziedzin: antropologii, psychoanalizy, teatrologii, historii sztuki, fenomenologii, badań nad ciałem i tańcem. Druga konferencja, na początku przyszłego roku, dotyczyć będzie figury manekina w twórczości Kantora. Poruszone zostaną tematy relacji manekina z tożsamością artysty (np. manekin umarłej Panny Młodej jako ambalaż miłości).

 

Kurator: Małgorzata Paluch-Cybulska, współpraca kuratorska: Bogdan Renczyński

Tadeusz Kantor. Cholernie spadam!

23 października 2015 – 27 marca 2016
Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA
ul. Nadwiślańska 2-4, Kraków

Wasze opinie 

Komentarze

Jeszcze nikt nie komentował‚ tego tekstu.