Kulturalnie

Krakowski tygiel kulturalny: Kraków — miasto paradoksów

Friday, 18.09.2015 23:40 | 
Rozmowy |  Krakowski tygiel kulturalny |  Kulturalnie
O rozbitej tożsamości, także kulturowej Krakowa, dlaczego w Krakowie się myśli, a w Warszawie działa, o dziurze czasowej i o inwestowaniu w beton, nie w ludzi i o potrzebie teatru muzycznego i dlaczego Variété tej potrzeby nie spełnia — rozmawiamy z reżyserem Łukaszem Czujem
Łukasz Czuj (ze Zdzisławem Kuźniarem) — reżyser teatralny, autor kultowych spektakli muzycznych, projektant wystaw muzealnych.
Łukasz Czuj (ze Zdzisławem Kuźniarem) — reżyser teatralny, autor kultowych spektakli muzycznych, projektant wystaw muzealnych. 
Wraz z Michałem Urbanem zaprojektował nagradzaną wystawę w muzeum narracyjnym w Fabryce Schindlera w Krakowie „Kraków czas okupacji”
"Berlin, czwarta rano" w Teatrze Roma, scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
"La Dolce NRD", widowisko muzyczne, scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj
"Rewizor", Teatr Polski, Bielsko-Biała, adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj
Symfoniczna Wazelina 1917, Teatr Ludowy w Krakowie, premiera: grudzień 1999, scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
Łukasz Czuj (ze Zdzisławem Kuźniarem) — reżyser teatralny, autor kultowych spektakli muzycznych, projektant wystaw muzealnych. 
Wraz z Michałem Urbanem zaprojektował nagradzaną wystawę w muzeum narracyjnym w Fabryce Schindlera w Krakowie „Kraków czas okupacji”
"Berlin, czwarta rano" w Teatrze Roma, scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
"La Dolce NRD", widowisko muzyczne, scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj
"Rewizor", Teatr Polski, Bielsko-Biała, adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj
Symfoniczna Wazelina 1917, Teatr Ludowy w Krakowie, premiera: grudzień 1999, scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
Łukasz Czuj (ze Zdzisławem Kuźniarem) — reżyser teatralny, autor kultowych spektakli muzycznych, projektant wystaw muzealnych. 
Wraz z Michałem Urbanem zaprojektował nagradzaną wystawę w muzeum narracyjnym w Fabryce Schindlera w Krakowie „Kraków czas okupacji”
"Berlin, czwarta rano" w Teatrze Roma, scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
"La Dolce NRD", widowisko muzyczne, scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj
"Rewizor", Teatr Polski, Bielsko-Biała, adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj
Symfoniczna Wazelina 1917, Teatr Ludowy w Krakowie, premiera: grudzień 1999, scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
Łukasz Czuj (ze Zdzisławem Kuźniarem) — reżyser teatralny, autor kultowych spektakli muzycznych, projektant wystaw muzealnych. 
Wraz z Michałem Urbanem zaprojektował nagradzaną wystawę w muzeum narracyjnym w Fabryce Schindlera w Krakowie „Kraków czas okupacji”
"Berlin, czwarta rano" w Teatrze Roma, scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
"La Dolce NRD", widowisko muzyczne, scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj
"Rewizor", Teatr Polski, Bielsko-Biała, adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj
Symfoniczna Wazelina 1917, Teatr Ludowy w Krakowie, premiera: grudzień 1999, scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
Łukasz Czuj (ze Zdzisławem Kuźniarem) — reżyser teatralny, autor kultowych spektakli muzycznych, projektant wystaw muzealnych. 
Wraz z Michałem Urbanem zaprojektował nagradzaną wystawę w muzeum narracyjnym w Fabryce Schindlera w Krakowie „Kraków czas okupacji”
"Berlin, czwarta rano" w Teatrze Roma, scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
"La Dolce NRD", widowisko muzyczne, scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj
"Rewizor", Teatr Polski, Bielsko-Biała, adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj
Symfoniczna Wazelina 1917, Teatr Ludowy w Krakowie, premiera: grudzień 1999, scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
Łukasz Czuj (ze Zdzisławem Kuźniarem) — reżyser teatralny, autor kultowych spektakli muzycznych, projektant wystaw muzealnych. 
Wraz z Michałem Urbanem zaprojektował nagradzaną wystawę w muzeum narracyjnym w Fabryce Schindlera w Krakowie „Kraków czas okupacji”
"Berlin, czwarta rano" w Teatrze Roma, scenariusz i reżyseria Łukasz Czuj
"La Dolce NRD", widowisko muzyczne, scenariusz i reżyseria: Łukasz Czuj
"Rewizor", Teatr Polski, Bielsko-Biała, adaptacja i reżyseria: Łukasz Czuj
Symfoniczna Wazelina 1917, Teatr Ludowy w Krakowie, premiera: grudzień 1999, scenariusz, reżyseria: Łukasz Czuj
Trwa wysyłanie Twojej oceny...
Bądź pierwszym który oceni ten artykuł!

Katarzyna Kasprzyk: Co sądzisz o Muzeum Historii Żydów Polskich?

Łukasz Czuj: Muzea zmieniają myślenie, nie są już tak tradycyjnie osadzone, ale mówimy najczęściej o instytucjach często budowanych od zera. W tym muzeum brakuje mi obrazu całego żydowskiego społeczeństwa, pełnej panoramy. A dokładnie: nie ma tam małego miasteczka, tego folkloru, tego co trochę brudne i zwyczajne. Brakuje mi też pokazania wielokulturowej kooegzystencji.

K.K.: Może twórcy obawiali się kontrowersji, więc poszli na wszelki wypadek krok do tyłu?

Ł. Cz.: Podobnie jest z Muzeum Powstania Warszawskiego: to przykład muzeum w typie narracyjnym, niesłychanie atrakcyjne, ciekawie zbudowane, ale zawiera pewien rodzaj fałszu w sobie. Wielu młodych ludzi, wychodząc stamtąd, ma przeświadczenie, że myśmy to powstanie wygrali. To jest opowieść o fantastycznym, heroicznym zrywie, który skończył się sukcesem. Niewiele miejsca poświęcone zostało, temu co jest dziedzictwem, czyli, że Warszawa została zrównana z ziemią, że zginęły setki tysięcy cywilów.

To wybranie jednego punktu widzenia, i to mitotwórczego, nazwa w zasadzie powinna brzmieć Muzeum Mitu Powstania Warszawskiego. Jest instytucją mitotwórczą, co przy budowania tożsamości Warszawiaków, odegrało dużą rolę — dzięki temu Warszawiacy w ostatnich kilku latach zbudowali swoją tożsamość, skupili się wokół tego aktu: są spadkobiercami tej fantastycznej tradycji powstańczej, tych odważnych młodych ludzi. No faktem jest, że my w Krakowie, możemy sobie posypać głowę popiołem, bo u nas ruch oporu w czasie wojny był dość nikły, powstania nie było, a Kraków nastawiała się na przetrwanie. Co mu się udało —  właściwie jako jedyne duże miasto w Polsce, w całości ocalało.

K.K: Wydaje się, że w Krakowie dużo się dzieje, choć może odpowiedniejszym słowem, byłoby "buduje". Powstają też, jeśli mówimy o muzeach, ciekawe odsłony Narodowego, Cricoteka, mamy bardzo dobrze ocenianą Fabrykę Schindlera, za która jesteś odpowiedzialny. A jednocześnie miasto jest dostosowywane bardziej do turystów, nie dla mieszkańców, jak mówił o tym Sławomir Shuty w znanym wywiadzie dla Krytyki Politycznej 

Ł. Cz.: Kraków jest w tej chwili miastem paradoksów. Z jednej strony mamy to muzealnictwo, które w ciekawym kierunku  sposób się rozwinęło i rozwija. Kraków ma bogata ofertę: nie tylko fabryka Schindlera, siedziby Narodowego, ekspozycje wawelskie, czy inne, przyciągające odwiedzających. W Krakowie jednak przede wszystkim powstaje dużo budynków, dużo infrastruktury. Kraków w przeciągu ostatnich 20, 25 lat intensywnie inwestuje w jakby to powiedzieć...

K.K.: Beton?

Ł. Cz.: Beton. Tak, następuje intensywne lanie betonu — to jest klucz do rozumienie polityki kulturalnej Krakowa. Zupełnie zapomniano, że podstawą funkcjonowania tego miasta przez wieki, też przez ostatni XX byli ludzie — wybitni twórcy. W ostatnich latach byliśmy świadkami bardzo przykrego procesu umierania wybitnych ludzi, którzy te miasto współtworzyli. Zaczęło się to od umierającego Tadeusza Kantora, Piotra Skrzyneckiego, po kolejnych wielkich pisarzy, którzy tu mieszkali i działali: Miłosza, Szymborskiej, Lema, Mrożka, reżyserzy jak Jarocki... Umarło wielu wielkich twórców, którzy tworzyli te niesamowite pokolenia, które przez XX wiek jeszcze nasza kulturę napędzało. I ono w bardzo krótkim okresie po prostu zniknęło, a w ich miejsce nikt się nie pojawił. Jeszcze kilka lat temu w tym mieście spotykali się nobliści, funkcjonowali tu giganci, jeśli chodzi o kulturę, to był fenomen. Do tej pory chyba jeszcze nie uświadomiliśmy sobie jakie tak naprawdę straty ponieśliśmy, jakie poniosło miasto, w sensie kulturowym. Kultura zeszła do pewnego poziomu i rzeczywiście powstaje mnóstwo budynków, ale jak widać po na przykład repertuarach czy osiągnięciach teatrów w skali zagranicznej czy ogólnopolskiej, to Kraków przestał się liczyć rynku artystycznym.

Projekt zrealizowano przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego.

1 2 3 4  

Wasze opinie 

Komentarze

Jeszcze nikt nie komentował‚ tego tekstu.